Selecteer een pagina

Dit jaar mocht voor mij echt gaan over mijn ware zelf. Ik wilde in 2021 mezelf laten zien, zonder me druk te maken over wat anderen van mij zouden vinden. Kleur bekennen, niet langer mezelf klein houden, maar gaan staan voor wie ik echt ben. Dus ik meldde me aan voor nog een jaar 365. En toen gebeurde het. Ik kwam in een vreselijke groep terecht, en ik had helemaal niks met de groep! Ik verlangde enorm terug naar de cirkel van vorig jaar. Veilig, vertrouwd, en dus fijn.

En ik toch worstelde hiermee, want ik had toch ook al hele leuke gesprekken gehad met verschillende mensen. Dus lag het eigenlijk wel aan de groep? Tot ik afgelopen weekend met een paar mensen van mijn vorige cirkel sprak, die me er even heel fijn op wezen wat ik aan het doen was. Ik vertelde mezelf een super onhandig verhaal. Noem het maar gerust onzin. 

Wat maakte eigenlijk dat ik niks met mijn nieuwe groep heb? Heb je niet altijd iets met de ander, of dat nou positief of negatief is. Wat is mijn eigen inbreng eigenlijk in die groep? En is dat een kant van mezelf die ik in wil brengen? Breng ik iets positiefs, of zet ik mezelf helemaal buiten de groep? En waarom doe ik dat?

Ik haak af

Ik kwam tot de conclusie dat ik zelf de oorzaak ben en dat ik dit niet handig aanpak. Ik reageer als het kleine meisje dat zich afgewezen voelt. Ik trek me terug uit de groep, ga uit verbinding. Ik reageer niet, haak af bij gezamenlijke momenten, maar juist daardoor ontneem ik mezelf de kans om te groeien. Door me af te zetten tegen de groep hoef ik zelf namelijk niet in beweging te komen. Als ik onzichtbaar wordt kan niemand iets van me vinden.

En het was natuurlijk niet mijn schuld dat ik helemaal niks met de groep had. Het was de schuld van 365 dat zij juist deze personen bij elkaar hadden gezet. Het was de schuld van de mensen in de groep dat ze zo bot reageren, of helemaal niet op elkaar reageren. Het was de schuld van corona dat we nog niet echt van start kunnen, en dus ook elkaar nog niet hebben ontmoet.

Maar is dat wel waar? Klopt het wel wat ik mezelf vertel? Wat is eigenlijk mijn eigen inbreng in dit verhaal? Doe ik er zelf wel genoeg aan? Hoe kan ik hier mijn eigen verantwoordelijkheid pakken? Hoe kan ik wel connectie met de groep krijgen op een manier die voor mij werkt? Hoe kan ik juist deze groep nieuwe mensen inzetten om mijn doel te behalen. Hoe kunnen zij me helpen écht mezelf te zijn. En hoe kan ik hun dan verder helpen?

Ik heb me te verbinden met de groep

De conclusie is dat ik me echt te verbinden heb met anderen. Alleen ga je snel, samen kom je verder. Ook als ik dat spannend vind. Ook als ik het risico loop om afgewezen te worden. Ook als ik me soms aangevallen voel. Wat anderen van me vinden zegt helemaal niks over mij. Ik heb eerlijk te zijn. Te delen wat er bij mij gebeurt. Hulp te vragen als dat nodig is. Mezelf kwetsbaar en raakbaar opstellen. Het samen te doen met anderen. Te leren van elkaar. 

En dat kan ik juist met deze groep mensen doen. Juist met deze groep met wie ik helemaal niks dacht te hebben. We zitten in hetzelfde traject en spreken dezelfde taal. Juist met deze mensen kan ik in een veilige omgeving oefenen. En ja, dan loop ik het risico dat ze het niet met me eens zijn, of dat ze me stom vinden. Maar hoe erg is dat dan? Als ik het niet met deze mensen durf te proberen, dan doe ik het in een andere setting zeker niet. Dus ik heb een besluit genomen.

Mijn nieuwe cirkel is de leukste groep ever! 

Dit zijn namelijk precies de mensen die ik nodig heb. Dit zijn de mensen met wie ik dit jaar ben aangegaan. Met wie ik stappen durf te zetten. Bij wie ik me kwetsbaar durf op te stellen. Bij wie ik eerlijk durf te zijn over hoe ik me voel en wat ik denk. Ik dacht misschien in eerste instantie helemaal niks met de groep te hebben, maar dat is dus helemaal niet waar. Dat lag niet aan de groep, dat lag aan mij! Ik vertelde mezelf een onzinnig verhaal.

Maar nu is er een ander verhaal. Een verhaal dat me veel meer gaat helpen. Ik leer graag van jullie, lieve mensen! Misschien heb ik daar soms een schop onder mijn kont voor nodig, of een duwtje in de rug, maar die krijg ik graag van jullie. Ik hoop dat 2021 ons meest geweldige jaar gaat worden en ik zie jullie graag heel snel!

Liefs,

Jessica