Selecteer een pagina

Ik ging eigenlijk best goed in het tijd maken voor mezelf. Waar ik het eerder lastig vond, en ik me zelfs schuldig voelde, kon ik het toch steeds beter. Ik merkte dat het me goed deed. Af en toe even helemaal niks moeten. Een uurtje doen waar ik blij van werd. Met een boekje op de bank, wandelen in het bos of even in de hangmat met een kopje thee. Natuurlijk wel als de kinderen op school zaten, en manlief op het werk was. Want ja, wat zouden ze ervan vinden als ik zomaar aan het lummelen was. Maar toen was ik ineens nooit meer alleen thuis.

Weg was de tijd voor mezelf

Van het ene op het andere moment stond voor ons allemaal het leven op z’n kop. De kinderen gingen niet meer naar school. Ik moest thuis werken. Gelukkig ging André wel gewoon maar zijn werk, maar bij jou was misschien ook je partner ineens thuis. Weg was mijn lekkere ritme. Weg was de vrijheid voor mijn gevoel. Weg was die tijd voor mezelf. Ineens was ik nooit meer alleen thuis. Niet één dag, maar maanden lang.

De eerste tijd was ik vooral bezig om onze pubers in het gareel te krijgen. Thuis onderwijs volgen. Digitaal, achter hun eigen laptop. Niemand die hun huiswerk controleerde. Niemand die precies wist hoe dit werkte. Gelukkig gingen hun cijfers juist in deze periode flink omhoog door de aandacht die er thuis was. Maar die aandacht voor de kids maakte wel dat ik pas aan mijn werk begon nadat zij klaar waren. Lange dagen waren het, en tijd voor mij was er niet meer. En ik had het huis niet meer voor mij alleen. Dat vond ik nog het lastigste.

De rust is terug

Wat er afgelopen jaar is gebeurd weten we allemaal, en gelukkig is de rust intussen aardig teruggekeerd. De oudste zit in het examenjaar, dus die gaat per januari elke dag weer naar school. De jongste mag sinds maart de ene week 2 en de andere week 3 dagen naar school. Leerkrachten zijn beter ingespeeld op wat de kinderen nodig hebben, en hoe ze het digitale onderwijs vorm kunnen geven. Er is weer controle, de lessen worden weer gedraaid. En ineens is het huis weer zo nu en dan voor mij.

Als het niet thuis kan, dan maar buiten

Ik heb weer aardig mijn ritme gevonden. Ik geniet volop van de weinige momenten die ik alleen thuis ben. Juist omdat het maar zo weinig voor komt. Ik laat alles uit handen vallen, en plof heerlijk op de bank met een boek of een tijdschrift. En ik ga elke dag met de honden naar het bos. En als ik een hele drukke werkdag heb? Dan ga ik juist! Ik neem die tijd voor mezelf, net zoals ik dat voor dit hele coronacircus deed. Ik heb die tijd echt nodig. En als het dan niet thuis kan, dan maar buiten, maar die tijd is voor mij.

Benieuwd hoe jij in een vol huis zorgt voor een momentje voor jou. Laat het ons weten!

 

Liefs,

Jessica